Het eerste werk Melkmeisje, zelfportret is begonnen in 1992. In mijn atelier in de Bloemstraat (kraakpand) heb ik het schilderij nagebouwd in de ruimte. De ramen van het oude pandje met geschilderd tape tot kleine raampjes gemaakt, een houten plint met Delfts blauwe tegels beschilderd, een mandje aan de muur, een grote spijker, en een tafeltje met broodjes en een mandje, maar dan met brons verf en schoenpoets bewerkt tot een bronzen tafel. Wilma Peeters heeft mij toen in de juiste positie geplaatst en foto’s genomen. Er is nog een hele serie waar ik naar op zoek moet gaan. De eerste foto’s waren in spijkerbroek met een geel t-shirt. Later steeds meer volgens het schilderij van Vermeer. Maar dan wel met slagroom  of rode verf in de plaats van melk.. 


Fre Meijer zegt er in 1993 het volgende over:

‘De thematiek in het werk van Marja van Putten, waarin dubbelzinnigheid en het doorbreken van een bepaalde ordening en hiêrarchie een rol spelen, komt op zeer humoristische wijze naar voren in de serie geênsceneerde foto’s met de titel Het Melkmeisje van Vermeer uit 1993. Hier figureert de kunstenares als het Melkmeisje van Vermeer in exact dezelfde omgeving als Vermeer dat ooit schilderde, met dit verschil dat het melkmeisje hier geen melk schenkt, maar in plaats daarvan het tafelkleed en de vloer heeft gedecoreerd met roze en witteslagroomtoefjes. Marja van Putten toont hier haar bewondering voor de wijze waarop Vermeer een ode brengt aan een dienstmeisje. Tegelijkertijd ironiseert ze dit gegeven door de omgeving te decoreren. Vermeers schilderij is immers niet alleen een ode, maar ook een bestendiging van een situatie waarin de vrouw haar plaats gewezen wordt. Luchtig en humoristisch stelt Marja van Putten in haar werk vragen omtrent de wijze waarop wij ons vaak al te gemakkelijk laten inkapselen door allerlei systemen. Systemen die overigens ook binnen de beeldende kunst bestaan. Door die systemen te verbeelden en deze tegelijkertijd te doorbreken, weet zij te bereiken dat ook de kijker zijn eigen grenzen en beperkingen gaat ondervragen. Of, om het met de beroemde woorden van Frank Stella te zeggen: ‘Art Is to change what you expect from it’.
Artscript, Fré Meljer, 1993

Een van de leukste dingen die Wilma en ik ontdekten is dat je in de positie waarin het Melkmeisje is geschilderd door Vermeer onmogelijk melk kan schenken.. Haar ogen zijn niet op het gieten gericht maar naar de toeschouwer.

Een aantal van de gemaakte foto’s zijn op t-shirt geprint en herhaaldelijk tentoongesteld. Ze zijn ook in 2000 voor de allereerste ArtOlive Kunstprijs genomineerd geweest. De expositie in Arti et Amicitiae waar ze toen hingen is nog gefilmd en uitgezonden op Bellissima TV. In 1999 is er een artikel verschenen in de rubriek oud/nieuw in de Rijksmuseum Kunst krant.

lees hoe het verder ging