Share on FacebookPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on LinkedIn
History, Herstory, my story. Het Melkmeisje, zelfportret is in 1993 vanuit autobiografische motieven gemaakt. Het is een sleutelwerk binnen mijn werk. Een sleutelwerk omdat het een begin is geweest van een hele serie schilderijen gemaakt met ‘keukenhulpjes’, zoals de slagroomspuit, een botermesje, maar ook genaaide bekers, brabants bonte ruitjes op doek. Het werk Melkmeisje, schip vaart voorbij is meer een verlangen naar heel iets anders onbekends. Er ontstond oa een hele serie werken gemaakt met de slagroomspuit.

In 2003 toonde ik een serie half digitaal, half geschilderde werken de link van de vrouwen die ik zag op schilderijen van Hollandse meesters met de meiden uit Marokko en Turkije die ik dagelijks zag bij Albert Heijn en bij mijn buren. Het leek soms wel alsof ik ze uit het schilderij gestapt zag zitten. In 2004 toen Theo van Gogh vermoord is op niet meer dan 200 m bij mijn huis vandaan, heb ik de Melkmeisje serie opnieuw opgepakt het project verder uitgediept. Naast het melkmeisje zijn er nog 3 andere series bijgekomen: Het meisje met de parel, Van Gogh (oa aardappeleters), Traditionals als Zeeuw Meisje, Droste vrouw, Boterbabbelaars. En nog weer later een serie met de titel Rembrandts moeder?

Tegenwoordig zie ik regelmatig bekende schilderijen of afgeleide beelden gebruikt worden om de discussie over vrouwen met hoofddoekjes te nuanceren of op scherp te stellen. Op dit moment hangt er een affiche in de stad met een vrouw met tafellaken op het hoofd voor een expositie in het Amsterdams Historisch museum…….. Ik weet nog dat zo’n 8 jaar geleden een huisschilder in mijn atelier kwam, duidelijk van Marokkaanse afkomst. Hij reageerde sterk en verrast op de hoofddoekjes die toen in mijn atelier hingen… Op zo’n moment doet kunst wonderen…!